Pospo-LEE-te skandale!

Przeprowadzki z Haiti, czyli USA ratuje świat

Według raportów co najmniej 45 tys., a być może aż 100 tys. ofiar trzęsienia ziemi na Haiti jest przenoszonych na Florydę, gdzie najwidoczniej rząd USA pokryje koszty ich zakwaterowania, wyżywienia, edukacji i opieki medycznej. Choć jest to kolejny szlachetny gest ze strony Wuja Sama, świadectwo uczynności i dobrej woli wobec nieszczęśników, to nie ma on sensu.

Gregg Valentino zapoczątkował na MD No Bull wątek na ten temat i zgadzam się ze wszystkim, co w nim powiedział, a czego sedno sprowadzało się generalnie do stwierdzenia: „Najpierw pomóżcie swoim – a potem ratujcie świat”. W USA rekordowa liczba osób straciła dach nad głową i żyje na ulicach. Całe rodziny chodzą spać głodne, a w dobie kryzysu stopa bezrobocia wystrzeliła w kosmos. System opieki zdrowotnej nie spełnia swojego zadania, szokujący odsetek Amerykanów w ogóle nie ma ubezpieczenia zdrowotnego.

Podobno USA to najbogatszy, najpotężniejszy kraj na ziemi, niby dlatego może sobie pozwolić na ratowanie innych narodów świata w potrzebie – prawie jak Supermen! Tylko dlaczego niektóre regiony Stanów wyglądają równie źle, a nawet gorzej, od krajów trzeciego świata? Niektóre tereny blisko pięć lat temu spustoszone przez huragan Katrina wciąż przypominają ogromne rumowiska i czekają na odbudowę. Och, to nic, bo właśnie przeczytałem, że USA pomoże odbudować Haiti! Stany mają przerażające długi – nawet Chińczykom wiszą blisko bilion dolarów!

Chyba najgorszą częścią tego jest to, że jak przekonaliśmy się w historii, z powodu korupcji i machlojek bardzo niewielka część pomocy finansowej przeznaczonej dla Haiti dotrze tam, gdzie dotrzeć powinna. A najbardziej rzygać mi się chce, gdy widzę te wszystkie gwiazdy robiące smutne oczka i proszące troskliwych obywateli świata o przesyłanie pieniędzy. Zuchwałość tych superbogatych aktorów i muzyków proszących przeciętnych Amerykanów, którzy ledwo wiążą koniec z końcem, o wysłanie swoich ciężko zarobionych pieniędzy do jednych z najbiedniejszych, najbardziej skorumpowanych miejsc we wszechświecie, aż zwala z nóg. Julia Roberts dostała 8 milionów dolarów za 5-minutową rolę w filmie „Walentynki”. Skoro tak się przejmuje losem Haiti, to dlaczego sama nie przekaże tej kwoty na pomoc?

Zuchwałość tych superbogatych aktorów i muzyków proszących przeciętnych Amerykanów, którzy ledwo wiążą koniec z końcem, o wysłanie swoich ciężko zarobionych pieniędzy do jednych z najbiedniejszych, najbardziej skorumpowanych miejsc we wszechświecie, aż zwala z nóg. Julia Roberts dostała 8 milionów dolarów za 5-minutową rolę w filmie „Walentynki”. Skoro tak się przejmuje losem Haiti, to dlaczego sama nie przekaże tej kwoty na pomoc?

Floyd Landis – cyklista na cyklu z niezwykłymi zdolnościami hakerskimi

Wygląda na to, że zwycięzca Tour de France 2006, Floyd Landis, nie może w najbliższym czasie odwiedzać Francji, chyba że chce wylądować w tamtejszym więzieniu. W związku z włamaniem do bazy danych laboratorium antydopingowego w okolicach Paryża w lutym francuski sędzia wydał nakaz aresztowania kolarza. Rzeczona placówka wykryła w pobranej w trakcie wyścigu próbce moczu Landisa podwyższony poziom testosteronu. Kolarz skarżył się, że pliki dotyczące jego sprawy były źle przechowywane i zostały skasowane, a mimo to nadal pozbawiono go tytułu i zakazano startów na okres dwóch lat. Stosunek testosteronu do epitestosteronu w jego próbce trzykrotnie przekraczał dopuszczalną normę.

A czemu w ogóle o tym słychać? Już chyba wszyscy powinni dobrze wiedzieć, że sportowcy zawodowi, ludzie, którzy żyją z osiągania wyników lepszych od innych w swojej dziedzinie, stosują sterydy. I będą to robić niezależnie od istnienia testów antydopingowych. Większość z nich wymyśli sposób ich ominięcia, stosując związki maskujące lub środki niewykrywalne. Jeżeli z jakichkolwiek powodów ta taktyka zawiedzie, zrobią wszystko, by nie mieć kłopotów i nadal zarabiać kasę. Mogą zrzucić winę na złe metody badania lub na niekompetentnych badaczy, na próby ograbienia ich z tytułu; mogą też włamać się do bazy danych jakiegoś laboratorium i postąpić niczym dzieciak, który zmienia sobie szkolne stopnie.

Wszystko sprowadza się do tego, że ci sportowcy w ten sposób zarabiają na życie i zrobią wszystko, by osiągać lepsze wyniki, i by uszło im to na sucho. A kiedy wszystkie fakty związane z daną historią zostaną już opublikowane, widać wyraźnie, że to zwykła – nuda!

Cały artykuł można przeczytać w lipcowo-sierpniowym Muscular Development
 

Większość z was pewnie wie, kim jest Pat Robertson. To teleewangelista, który od roku 1966 prowadzi program „The 700 Club”. Nie sądziłem, że kiedykolwiek będę go miał za większego kretyna niż kilka lat temu, gdy popisywał się wyciskaniem nogami z 950 kg, robiąc ¼ zakresu powtórzeń… ale obecnie ten prawicowy świr religijny przeszedł samego siebie.
 
Haiti, jedno z najbiedniejszych państw na świecie, zostało nawiedzone przez 7-stopniowe trzęsienie ziemi, podczas którego zginęło prawdopodobnie blisko 100 tys. ludzi, a rannych zostało znacznie więcej. Można by pomyśleć, że Robertson, będąc dobrym chrześcijaninem, okaże współczucie ofiarom tej strasznej tragedii. Zamiast tego poinformował widzów, że Haiti zostało „przeklęte” za „pakt z diabłem”. Serio. Jesteście gotowi na opowieść o Szatanie i Karaibach?
 
„Dawno temu na Haiti coś się stało, a ludzie nie chcą o tym mówić” − oznajmił Robertson w „The 700 Club”, cieszącym się największą oglądalnością programie stacji Christian Broadcasting Network. „Kraj był pod panowaniem Francji. Wiecie, Napoleona III czy jakiegoś tam innego. Ludzie zebrali się więc i zawarli pakt z diabłem. Powiedzieli: będziemy ci służyć, jeżeli zdejmiesz z nas francuskie jarzmo”. To prawdziwa historia. „OK − odparł diabeł − umowa stoi”.
 
Robertson powiedział, że „od tamtego czasu Haiti coraz to nawiedza nowa tragedia” i porównał to państwo z sąsiednią Dominikaną. „Haiti to wyspa. Podzielona jest na dwie części: jedna z nich to właśnie Haiti, a druga to Dominikana” − tłumaczył. „Dominikana prosperuje, jest zdrowa, ma mnóstwo zasobów itp. Haiti jest skrajnie ubogie. Ta sama wyspa. Módlmy się, by tamtejsi ludzie odwrócili się od Szatana i powrócili do Boga. Wierzę, że może stać się coś dobrego. Ale na razie pomagajmy im, bo ich cierpienie jest niewyobrażalne”.
 
Wow. I co powiecie? Kolejny świr religijny z licznym stadkiem owieczek słuchających jego bredni. Robertson od lat zachowuje się jak pojeb. Pamiętam, jak kiedyś powiedział, że ludzie z AIDS zasłużyli na swój los − serio, powiedział tak na antenie. W USA wielu ludzi go ogląda i uważa za boskiego posłańca, swego rodzaju proroka. A ja powiadam wam, że to zwykły kretyn, który, co smutne, ma własną stację telewizyjną, pozwalającą mu na zatruwanie umysłów milionów ludzi swoimi debilnymi teoriami i opiniami.

Z Cathy byliśmy razem przez pięć lat, może trochę dłużej. W tamtym okresie przez kilka pierwszych lat nadal startowała. Kulturystyka kobieca przechodziła wtedy przez dziwną fazę, dlatego obydwoje (nie tylko ja) zdecydowaliśmy, że ja mam większy potencjał, by odnieść sukces w tym sporcie. Doszliśmy do wniosku, że jeżeli obydwoje skupimy się na mojej karierze −moim treningu, diecie itp. − i włożymy w nią cały nasz zapał, zarobimy więcej niż gdyby Cathy również startowała.
 
Tak też zrobiliśmy, a plan zadziałał. Świetnie radziłem sobie na scenie, podpisałem dobre kontrakty i nie mieliśmy problemów finansowych. Cathy nigdy nie musiała pracować, prócz pomagania mi w karierze. Mogliśmy więc robić to, na co mieliśmy ochotę. Podróżowaliśmy na pokazy gościnne, na wyścigi lub na zwykłe wycieczki, kiedy akurat nie miałem żadnych zawodów − takie życie jej odpowiadało.
 
Według mnie Cathy przez większość czasu wyglądała na bardzo zadowoloną. Przerwanie jej startów było naszą wspólną decyzją. Wiedziałem, czego chcę, a potem poznałem Adelę. Sami wiecie, jak to wtedy jest. Człowiek zawsze myśli, że gdzie indziej będzie mu lepiej. To był koniec mojego związku z Cathy.

Zapewne wszyscy pamiętacie, że 5 listopada major Armii Amerykańskiej Nidal Malik Hasan, pół-Palestyńczyk, pół-Amerykanin, otworzył ogień do żołnierzy stacjonujących w bazie Fort Hood w Teksasie, zabijając 13 osób i raniąc 30. Hasan jest muzułmaninem i w tamtym okresie przechodził poważny kryzys związany z nieuniknionym wysłaniem go na misję do Afganistanu. Chwycił więc za karabin i z okrzykiem „Allah Akbar!” (Bóg jest wszechmocny) zaczął strzelać do swoich kolegów.
 
Stare dobre CIA znów się popisało. Obserwowali tego kolesia już od dłuższego czasu. Wiedzieli o zagrożeniu; monitorowali jego działalność na proterrorystycznej stronie internetowej, na której Hasan pisał, że samobójcze zamachy bombowe są aktem heroizmu. Wiedzieli też, że próbował skontaktować się z al Kaidą – mimo to nadal nie widzieli potrzeby przeprowadzenia bardziej szczegółowego śledztwa.
 
Krótko mówiąc, co do chuja? Pomyślmy: może przeniesiemy go do Fort Hood, damy mu promocję ze stopnia kapitana do stopnia majora, to facet wyluzuje? Świetny pomysł, wy posrańce. Lepiej go nie wylewać i nie robić zamieszania, bo to muzułmanin wyrażający swoją opinię o amerykańskiej wojnie z terroryzmem. Lepiej nie, bo wtedy ponieślibyśmy porażkę na tle rasowym. O nie – obecnie trzeba być poprawnym politycznie i wyczulonym na takie sprawy.
 
Bez jaj! Już dwa lata wcześniej ludzie uskarżali się na opinie tego faceta i nic nie zostało zrobione. Owszem, zaczęto go obserwować. Najwidoczniej niewystarczająco dobrze, bo 13 osób nie żyje, a wiele jest rannych. Tak trzymać! Jeśli zażartujecie sobie w samolocie albo w kolejce na lotnisku o bombie, to czeka was natychmiastowa wizyta w kwaterze FBI. A ten facet, oficer Armii Amerykańskiej, przez lata ostro krytykował USA oraz sympatyzował z terrorystami i nie zostało zrobione dokładnie nic!
 
Po raz kolejny CIA i wojskowi mają krew na rękach, ale oskarżycielski palec kierują na inne agencje. Tymczasem życie tak wielu rodzin zostało zniszczone. Muzułmanie, którzy obecnie służą w  amerykańskiej armii i są całkowicie oddani sprawie USA teraz zostaną poddani wnikliwej obserwacji, będą również, co do tego nie mam najmniejszych wątpliwości, nękani i dręczeni.
 
Normalnie w pale się mi nie mieści, że wiedzieli o tym Hasanie od tak długiego czasu i gówno zrobili. Trochę to przypomina sprawę porywaczy z 11 września (z dwoma z nich Hasan uczęszczał do tego samego meczetu w Wirginii). Rząd wiedział o nich, a nawet słyszał o planowanych przez nich masowych zabójstwach, ale również i w tym przypadku doszedł do wniosku, że nie warto zaprzątać sobie tym głowy. Ja sam, słysząc takie rzeczy z niedowierzaniem kręcę głową i zastanawiam się, czym naprawdę zajmują się te agencje. Mam dobrego znajomego, który służył w FBI, i opowiadał mi różne historie – miał ich w zanadrzu znacznie więcej, ale złożył przysięgę milczenia. Pewnego dnia powiedziałem mu: „Stary, chyba się musisz nieźle bać, wiedząc o tym całym gównie, o którym większość z nas szczęśliwie nie ma pojęcia”.
 
Odpowiedział mi: „Wiesz Lee, wiele widziałem i wiele robiłem, ale najbardziej to boję się CIA”. Tak właśnie powiedział, i teraz już rozumiem, dlaczego.
 

Federalni znowu w akcji. Wygląda na to, że mają trochę za dużo wolnego czasu, jak zwykle. Przez ostatnie dwa lata pilnie się przyglądali stronie bodybuilding.com. Poprawcie mnie, jeśli się mylę, ale myślałem, że BB sprzedaje produkty, a nie je produkuje. Podobno jakieś testy wykazały, że zakupiony u nich suplement zawierał sterydy anaboliczne. Nie mam pojęcia, jak można podkoksować suplement, ani dlaczego producent chciałby to zrobić. Przecież nie zarobiłby w ten sposób więcej. Jeśli chcesz sprzedawać sterydy, chyba robisz to oferując je w ich najsilniej działającej formie, a nie, zmieszane z jakimś innym towarem, reklamowanym jako suplement diety.

Przepraszam za tę drobną dygresję, ale o ile wiem, może w tym być coś więcej, niż te firmy chciałyby ujawnić. Na razie jednak wygląda mi na to, że federalni działają po omacku. Chcą sprawić wrażenie, jakby ostro zabierali się za handel sterydami i nie okazywali przy tym żadnej litości. Ale po co szykanować sklep internetowy, który tylko sprzedaje produkty? Co będzie potem? Powiecie mi, że białko, które kupuję na GNC jest nakrapiane sterydami i jeśli je kupię, to wrzucicie mnie do więzienia? Nie widzę w tym żadnej logiki. A jeśli się nad tym zastanowić, to kto przetestował te produkty? Jestem pewny, że nie było to żadne laboratorium, o którym ktokolwiek z nas słyszał. W rzeczywistości testy wykonano w laboratorium prowadzonym przez rząd federalny. Ponieważ nie darzę rządu i jego licznych, często podejrzanych podmiotów zbytnim zaufaniem, powiem jedno: walcie się!

Chcecie wyplenić nielegalne leki z rynku? Przestańcie się zajmować tymi, którzy próbują zarobić zgodnie z prawem, NIE sprzedając zabronionych środków. Fakt, że obracamy legalnymi suplementami oraz że ich używamy, nie czyni z nas kryminalistów. Przyłapiecie mnie na sprzedaży sterydów za rogiem – możecie mnie aresztować. Lepiej się zastanówcie, jak wykorzystać czas i znaczne fundusze na ukrócenie nielegalnego handlu lekami na receptę, na przykład OxyContinem czy Percocetem. Pomyślcie o zakazie obrotu papierosami i alkoholem – mniej ludzi umierałoby na raka i inne choroby. Wprowadźcie też surowsze kary dla pijanych kierowców, którzy zabijają niewinnych ludzi. Dręczyć legalne, płacące podatki firmy sprzedające suplementy tylko dlatego, że producenci, bez ich wiedzy, dodają sterydy do swoich produktów – to już jest szaleństwo. Jeżeli chcecie coś zrobić w tej sprawie, zajmijcie się producentami. No pomyślcie, gdyby fabryka czekolady dodawała THC do swoich produktów, to czy oskarżylibyście supermarket o handel nielegalnymi substancjami?

Przez ostatnie kilka lat zacząłem dostrzegać u fanów pewien denerwujący trend. Zanim zacznę na dobre, pozwólcie mi powiedzieć, że istnieją też fani wspaniali. Razem z innymi zawodowcami bardzo cenimy sobie te lojalne osoby, które zawsze nas wspierają. Wiemy, że bez nich nasze kariery by nie istniały, a gdy się nad tym zastanowić, to w ogóle nie byłoby sportu, którego częścią można się stać. No ale są też i tacy, którzy nigdy nie przestają jęczeć i narzekać, ciągle domagając się więcej, nie ważne, ile już dostali. To rodzaj „kibiców”, którym chciałbym dać przez łeb patelnią, a przynajmniej od czasu do czasu poprosić grzecznie, żeby się odpierdolili.

Piszę to wszystko na krótko przed Mr. Olympia − ostatnio zaczęły dochodzić mnie pojękiwania, że za mało jest filmików pokazujących przygotowania najważniejszych pretendentów do tytułu. Zaledwie w ciągu ostatnich kilku tygodni oglądałem na MD filmy z chłopakami takimi jak Kai, Victor, Branch czy Dennis Wolf, prezentujące ich trening w ciągu ostatnich tygodni przed zawodami. Fani mogą oglądać je wszystkie na stronie MD zupełnie za darmo. Czy to nie wspaniałe?

Można by pomyśleć, że tak, ale jak się okazuje jest zupełnie inaczej. Niektórzy skarżą się, że nie mogą sobie obejrzeć każdego pojedynczego treningu i codziennie przeczytać jakiegoś nowego wywiadu z każdym ze sportowców wychodzących na scenę Olympii. A gdy już dowiedzą się, że nakręcono jakiś nowy materiał, to zaledwie 10 s. po ukazaniu się tej informacji żądają wyjaśnień, dlaczego gotowy film nie jest jeszcze dostępny.

Kogo obchodzi, że dla tych facetów to najważniejsze zawody w roku? Kogo obchodzi, że przygotowania do konkursu – szczególnie takiego kalibru – odbierają człowiekowi całą energię? Kogo obchodzi, że ostatnia rzecz, o jakiej człowiek wtedy myśli, to nakręcanie codziennie jakiegoś nowego filmiku dokumentującego postępy, żeby każdy mógł je sobie zobaczyć? Kogo to obchodzi? Mówiąc z doświadczenia (a startowałem na Olympii już sześć razy), mogę was zapewnić, że człowiek skupia się wtedy całkowicie na jednej rzeczy – na tym, żeby ciężko trenować, trzymać ścisłą dietę i pokazać się w życiowej formie, tak żeby fani i prasa mogli powiedzieć: „Wow, facet wygląda świetnie!”.
 
Teraz mamy jednak fanów, którzy uważają, że Bóg dał im święte prawo dostępu do zawodników 24 godz. na dobę, nie ważne, gdzie są czy co akurat robią. Fanów, którzy uważają, że zawodowcy mają wobec nich dług i muszą być dostępni dzień i noc, prezentując codzienne postępy, żeby tylko można było o nich rozpowiadać nowe bzdety. „Oho, spóźnia się, wyjdzie za gruby” albo „Przedobrzył z dietą, pokaże się za chudy!”. Jeśli zawodnik nie spełnia tych oczekiwań i nie wkleja nowych zdjęć, filmików czy ostatnich zapisków z dziennika żywieniowego, nie pisze, jak się czuje (zapewne zmęczony i wypruty), to przyczepia mu się etykietkę dupka żołędnego, który gdzieś ma swoich fanów!
 
Takim właśnie fanom chcę powiedzieć jedno: „Zacznijcie żyć waszym własnym zasranym życiem! Przestańcie zachowywać się jak pasożyty i dajcie tym kolesiom chwilę wytchnienia. Pozwólcie im wykonywać ich pracę, bo wierzcie mi, to jest ich praca. To praca, której poświęcają serce i duszę. Nie chodzi tylko o to, że zarabiają pieniądze, będąc zawodowymi sportowcami. Oni zdają sobie sprawę również z tego, że jeśli nie pokażą się w najlepszej możliwej formie, to właśnie wy, fani, powiecie, żeby dali sobie spokój. Że są skończeni. Pomyślcie, po co taki facet udziela tych wszystkich jebanych wywiadów i kręci filmy instruktażowe, kiedy wie, że musi się przygotować do Mr. Olympia?
 

Historia ta wpadła mi w oko, ponieważ jestem nie tylko Australijczykiem, ale również świeżo upieczonym mężem. W „Journal of Population Economics” ukazały się wyniki ankiety przeprowadzonej przez Uniwersytet Oksfordzki, w której udział wzięło 13,5 tys. mężczyzn i kobiet w wieku od 20 do 45 lat. Okazało się, że mężczyźni najmniej pomagają w obowiązkach domowych i wychowywaniu dzieci właśnie w Australii. Najlepszego męża można znaleźć w Norwegii, Szwecji, Wielkiej Brytanii, USA, Irlandii Północnej, Holandii, Irlandii, Hiszpanii, Nowej Zelandii, Japonii, Niemczech i Austrii (kolejność od najbardziej do najmniej przydatnych). Hm, tytuł artykułu był całkiem zwodniczy. Jak by nie patrzeć, na świecie jest ponad 200 krajów, a w ankiecie znalazło się ich ledwie 13. To tak, jakby powiedzieć, że Megane Coupe to najszybszy samochód świata, w porównaniu z kilkoma modelami ekonomicznymi firm Hyundai, Kia i Fiat.
 
Istotnie, w Australii wielu facetów zaraz po pracy wpada do pubu, gdzie spotyka się z kumplami i wypija tyle piwa, że można by w nim zwodować jacht. Typowy weekend dla mojego ziomka wygląda tak, że siada on z kumplami przed telewizorem, ogląda piłkę i wypija przy tym jeszcze więcej browca. Ja sam w żadnym wypadku nie pasuję do tej kategorii, o czym może zaświadczyć moja obecna żona, jak i każda z kobiet, które znałem wcześniej. Tak się składa, że mam hopla na punkcie czystości i bardzo chętnie biorę udział w pracach domowych. Przemówiłem!
 
Mój ulubiony cytat z tego artykułu to ten, w którym badaczka – a któżby inny – stwierdza: „w zasadzie można oczekiwać, że kobiety będą wolały pozostać singlami, niż mieć przed sobą perspektywę spędzania większej ilości czasu przy pracach domowych”. Jakby w małżeństwie tylko o to chodziło! A co, jeśli facet kocha swoją kobietę i przez 12 godzin na dobę wypruwa sobie flaki, żeby zapewnić byt jej i dzieciakom? Czy po przyjściu z pracy powinien jeszcze umyć podłogę, zrobić pranie, ugotować obiad i wykąpać maluchy, bo inaczej będzie żałosnym, egoistycznym draniem?
 
Myślę, że w każdym kraju znajdą się wspaniali i beznadziejni mężowie. Uważam, że w ankiecie nie uwzględniono wielu krajów z miejsc takich, jak Azja, Afryka czy Bliski Wschód. Gdyby mieszkanki tych regionów mogły anonimowo, bez obawy się o konsekwencje, zabrać głos, usłyszelibyśmy, co znaczy naprawdę okropny mąż. Badacze chyba spojrzeli na świat z bardzo wąskiej perspektywy, jakby składał się on tylko z kilku najbogatszych, najlepiej rozwiniętych krajów.
 
Nie można się tak ekscytować z powodu jednej ankiety. Za miesiąc pojawi się inny artykuł, w którym przeczytamy, że to Francuzi są najgorszymi mężami lub coś w tym stylu. Wszystko sprowadza się do tego, że nie można populacji całego kraju przyrównać do jednego stereotypu. Jeśli kobieta chce sprawdzić, czy facet będzie jej pomagał w domu, to niech z nim trochę pomieszka przed ślubem. Jeśli okaże się on patentowanym leniem, który nie kiwnie w domu nawet palcem, to marne szanse, że po ślubie zrobi się z niego nagle Mr. Proper.
 
A co się tyczy facetów pomagających przy dzieciach, dobrym wyznacznikiem będzie to, jak się zachowuje w ich towarzystwie. Jeśli koleś nie jest w stanie ich znieść i nie chce mieć z nimi nic wspólnego zanim urodzą mu się jego własne, to wątpliwe, że stanie się kochającym i wrażliwym tatusiem. Tak więc Drogie Panie, niezależnie od tego, w którym kraju mieszkacie lub z którego pochodzi wasz przyszły mąż, oceniajcie każdego mężczyznę osobno. Poza tym, nikt nie wspomniał, że szwedzcy czy norwescy mężowie, tak pomocni w domu i przy dzieciach, nie są zniewieściałymi pipkami. Jeśli tego wam potrzeba, to przekwalifikujcie się na lesbijki i róbcie wszystko, jak należy!